Lekarz.html
 
| ca | de | en | es | fr | it | nl | no | pl | pt | ru | ro | fi | sv | tr | vo |


 

Lekarz – osoba posiadająca właściwe kwalifikacje, potwierdzone wymaganymi dokumentami, do udzielania świadczeń zdrowotnych, w szczególności do: badania stanu zdrowia, rozpoznawania chorób i zapobiegania im, leczenia i rehabilitacji chorych, udzielania porad lekarskich, a także wydawania opinii i orzeczeń lekarskich, w zakresie swojej specjalizacji (art. 2 ustawy opublikowanej w Dz.U. 2005 nr 226 poz. 1943)[1].

Spis treści

edytuj Kształcenie lekarzy w Polsce

W Polsce tytuł lekarza zdobywa się kończąc sześcioletnie, jednolite studia na wydziale lekarskim uczelni medycznej (wyjątek od Deklaracji Bolońskiej).

Dyplom lekarza jest równorzędny z dyplomem magistra.

Prawo wykonywania zawodu lekarza zdobywa się po odbyciu trzynastomiesięcznego stażu podyplomowego oraz zdaniu z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego. Zasady wykonywania zawodu lekarza reguluje ustawa[1] o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

edytuj Specjalności lekarskie

Znaczny rozwój nauk medycznych spowodował konieczność wprowadzenia specjalizacji podstawowych i szczegółowych. Tytuł lekarza specjalisty w danej specjalności medycznej uzyskuje się po odbyciu trwającego zwykle 5-6 lat szkolenia w trakcie pracy zawodowej. Szkolenie lekarza przed uzyskaniem tytułu specjalisty w szczegółowej specjalności (tj. możliwej do uzyskania dopiero po zakończeniu szkolenia w podstawowej specjalności) ze względu na procedury administracyjne oraz wymogi formalne trwa zwykle około 15-20 lat, licząc od momentu rozpoczęcia studiów.

Do roku 1999 r. obowiązywał dwustopniowy system specjalizacji. Po dwóch – trzech latach szkolenia lekarz otrzymywał tytuł "lekarza danej specjalności" np. lekarz chorób wewnętrznych – tzw. I stopień specjalizacji. Jeśli zdecydował się na kontynuowanie specjalizacji, mógł zdobyć tzw. specjalizację II stopnia i tytuł "lekarza specjalisty" danej specjalności – np. lekarz specjalista chorób wewnętrznych. Ordynatorem oddziału może zostać tylko lekarz specjalista (II stopnia) w danej specjalności.

Obecnie funkcjonuje jednostopniowy system specjalizacji – tj. możliwe jest jedynie uzyskanie tytułu specjalisty danej specjalności w trakcie jednolitego szkolenia trwającego zwykle 5-6 lat.

W chwili obecnej lekarze mogą specjalizować się w 40 specjalnościach podstawowych:

oraz 28 specjalnościach szczegółowych (po uzyskaniu jednej z odpowiednich - tzn. określonych rozporządzeniem Ministra Zdrowia - specjalizacji podstawowych):


Natomiast lekarze dentyści mogą specjalizować się w następujących specjalnościach:

Dwustopniowy system specjalizacji w Polsce wprowadzono po II wojnie światowej ze względu na ogromny niedobór kadry lekarskiej i konieczność skróconego szkolenia specjalistów oraz chęć jak najszybszego "poprawienia" danych statystycznych dotyczących liczby specjalistów (w statystykach podawano łączną liczbę specjalistów bez informacji o stopniu). W tym ostatnim aspekcie Polska wzorowała się na ZSRR, gdzie istniały nawet 3 stopnie specjalizacji. W systemie dwustopniowym przeważnie stosowano zasadę trzyletniej specjalizacji I stopnia i dwuletniej II stopnia.

Dość szybko system dwustopniowy uległ wynaturzeniom:

  • coraz mniejszy odsetek specjalistów I stopnia rozpoczynał specjalizację II stopnia (przeważnie byli to pasjonaci, szczególnie w mniej popularnych specjalnościach – np. medycyna sądowa, mikrobiologia, patomorfologia. W pozostałych specjalnościach II stopień zaczynali przede wszystkim ci, którzy mieli szansę na ordynaturę) – uzasadnieniem nierozpoczynania u pozostałych były albo naciski przełożonych (w prowincjonalnych szpitalach często ordynatorzy w obawie przed "konkurencją" utrudniali rozwój zawodowy innym lekarzom ze swego oddziału) albo brak większych korzyści ze zdobycia II stopnia (jeśli ktoś nie chciał się starać o ordynaturę, to nie miał żadnych korzyści z II stopnia, bo i specjalista I i II stopnia mógł otworzyć gabinet prywatny);
  • niemało osób wydłużało okres szkolenia specjalizacyjnego (szczególnie w II stopniu) nawet do kilkunastu i 20 lat.

Tytuł lekarza otrzymują także absolwenci medycyny weterynaryjnej (lekarz weterynarii) oraz stomatologii (lekarz dentysta). Absolwenci medycyny uzyskują tytuł zawodowy "lekarza", choć w powszechnym użyciu jest nie posiadający umocowania prawnego zwrot "lekarz medycyny".

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 (Dz.U. 2005 nr 226 poz. 1943 o zawodach lekarza i dentysty; uwaga! Tekst jednolity nie obejmuje art. 59-62, 65 i 67 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza)

edytuj Zobacz też

Wikicytaty
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o lekarzach
Wikiźródła

edytuj Linki zewnętrzne

p • d • e
Medycyna >> Specjalności lekarskie

Anestezjologia i intensywna terapia - Chirurgia - Dermatologia - Ginekologia - Interna - Medycyna nuklearna - Medycyna rodzinna - Medycyna pracy - Medycyna ratunkowa - Medycyna sądowa - Neurologia - Pediatria - Położnictwo - Psychiatria - Radiologia - Rehabilitacja medyczna - Stomatologia - Zdrowie publiczne

Interna: Alergologia - Angiologia - Choroby zakaźne - Endokrynologia - Gastroenterologia - Geriatria - Hematologia - Kardiologia - Nefrologia - Onkologia - Pulmonologia - Reumatologia

Chirurgia: Chirurgia dziecięca - Chirurgia naczyniowa - Chirurgia ogólna - Chirurgia onkologiczna - Chirurgia plastyczna - Kardiochirurgia - Laryngologia - Chirurgia szczękowo-twarzowa - Neurochirurgia - Okulistyka - Ortopedia i traumatologia - Torakochirurgia - Transplantologia - Urologia

 
All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog.