Złoty.html



Polski złoty Kod ISO 4217 PLN Narody Polska Podział 1 złoty = 100 groszy Symbole zł – złoty gr – grosz Monety 1, 2, 5 (zł) 1, 2, 5, 10, 20, 50 (gr) Banknoty 10, 20, 50, 100 (zł) - często używane; 200 zł - rzadko używany Bank centralny Narodowy Bank Polski Mennica Mennica Polska

Banknot 2-złotowy z Dąbrówką z 1936 Banknot 20-złotowy (bez orła) z 1940 wydany przez niemieckie władze okupacyjne w Generalnej Guberni Banknot 50-złotowy (bez orła) z 1940 wydany przez niemieckie władze okupacyjne w Generalnej Guberni Banknot 500-złotowy (bez orła) z 1940 wydany przez niemieckie władze okupacyjne w Generalnej Guberni Banknot 50-złotowy z 1975 z podobizną gen. Karola Świerczewskiego Banknot 20-złotowy z 1982 z wizerunkiem Romualda Traugutta Banknot 5000zł z 1982 z wizerunkiem Fryderyka Chopina Polskie monety

Ten artykuł dotyczy waluty Polski. Zobacz też: złoto.

Złoty (zł, aktualny kod ISO 4217 PLN) – podstawowa jednostka monetarna w Polsce, dzieli się na 100 groszy.

edytuj Historia złotego

edytuj Czasy I Rzeczypospolitej i rozbiorowe

W XIV i XV w. złotym nazywano złote dukaty zagraniczne z obiegiem w Polsce, początkowo obliczane na 14 groszy. Uchwałą sejmu z 1496 r. ustalono kurs złotego na 30 groszy. Z biegiem czasu kurs ten – z uwagi na zmieniający się parytet ceny złota i srebra – nie utrzymał się. Wtedy ustaliło się określenie jednostki obrachunkowej równej 30 groszy (gr) jako złoty polski (złp) zwanej też florenem (fl). Natomiast złoty dukat otrzymał nazwę złoty czerwony.

Złoty pozostawał przez dłuższy czas jednostką wyłącznie obrachunkową. Obiegowe monety obejmowały następujące nominały:

• Półgrosz – ½ grosza (do 1526)
• Grosz – 1 Grosz (od 1367 do 1795, także później)
• Półtorak – 1 ½ grosza (od 1621 do 1660)
• Dwojak – 2 grosze (bity sporadycznie, głównie za panowania Jana Kazimierza)
• Trojak – 3 grosze (od 1528 do 1795, także później)
• Czworak – 4 grosze (od 1565 do 1568)
• Szóstak – 6 groszy (od 1528 do 1764)
• Ort – 18 groszy (od 1609 do 1756)

Po raz pierwszy złotówka pojawiła się jako moneta w roku 1663 pod postacią tymfa.

W XVII w. 1 złoty czerwony liczony był na 4 — 6 złp. Przy reformie monetarnej króla Stanisława Augusta złoty stał się jednostką zasadniczą o kursie 1 złp = 30 gr. Stosunek ten utrzymał się przez czasy Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Mennica warszawska biła monety złotowe do 1841 r.

edytuj II RP

Wprowadzony do obiegu 29 kwietnia 1924 r. w wyniku reformy pieniężnej przeprowadzonej przez ministra finansów Władysława Grabskiego, zastąpił zdewaluowaną markę polską odziedziczoną po państwie niemieckim. Nowa waluta została oparta na parytecie złota, wartość 1 złotego ustalono na równoważną 0,1687 grama złota. Ówczesny złoty był więc wart około dziewięciu i pół obecnych.

Wśród proponowanych nazw nowej waluty II Rzeczypospolitej największą popularnością cieszyły się "lech", "pol" i "złoty". Ostatecznie wybrano nazwę złoty, która odwoływała się do historycznej jednostki monetarnej Królestwa Polskiego.

edytuj Okupacja niemiecka

Po wybuchu II wojny światowej Niemcy wprowadzili do obiegu na terytorium Generalnego Gubernatorstwa nowy pieniądz o tej samej, co przed wojną nazwie – złoty. Przedwojenne banknoty złotowe Banku polskiego zostały ostemplowane i w roku 1940 wymienione na banknoty okupacyjne ( z limitami wymiany zróżnicowanymi dla Niemców, Polaków, Żydów, przedsiębiorstw). Okupacyjne złote sygnowane były przez "Bank Emisyjny w Polsce" z siedzibą w Krakowie. Była to jedyna instytucja (poza Polskim Czerwonym Krzyżem) na terenach okupowanych przez III Rzeszę, gdzie w nazwie dopuszczono słowo "Polska". Prezesem Banku został Feliks Młynarski, przedwojenny wiceprezes Banku Polskiego. Młynarski uzyskał tajną zgodę Rządu RP na uchodźstwie na objęcie stanowiska. Banknoty miały napisy po polsku, ale nie było na nich godła polskiego ani żadnych innych polskich symboli narodowych. Od nazwiska Młynarskiego banknoty emitowane przez Bank Emisyjny w Polsce były popularnie zwane młynarkami. Na terenach przyłączonych do Rzeszy (Wartheland oraz tereny włączone w Danzig-Westpreußen, Oberschlesien i Ostpreußen) w obiegu była Reichsmarka, a na zajętych przez ZSRR (Kresy Wschodnie) – rubel.

edytuj PRL i III RP

30 października 1950 r. zostały wprowadzone nowe pieniądze, które zostały wymienione w stosunku 100:3 dla płac i 100:1 dla banknotów w obiegu i depozytów bankowych (konfiskata 2/3 oszczędności ludności)^[1][2]. Monety miały wartość 1, 2, 5, 10, 20, 50 gr i 1 zł. Banknoty zaś miały wartość 2, 5, 10, 20, 50, 100 i 500 zł. Przedstawiały one ludzi pracy. Banknoty 2 i 5 zł zostały w 1960 r. wymienione na monety, banknot 10 zł w 1965 r. W 1966 r. dodano banknot o nominale 1000 zł. W 1975 r. doszło do wymiany banknotów: ludzi pracy zamieniono na wielkich Polaków. W 1976 r. dodano banknot 200 zł, w 1977 r. 2000 zł, zaś 20 zł zmieniono na monetę. W stanie wojennym w 1982 r. z powodu inflacji dodano banknot 5000 zł, natomiast monety 10 i 20 zł zostały tymczasowo zastąpione banknotami z powodu braku metalu (ich produkcję wznowiono w 1986 r.).

Hiperinflacja na przełomie lat 80 i 90 doprowadziła do dodrukowania nominałów 10 000 zł (1987), 20 000 zł (1989), 50 000 zł (1989), 100 000 zł (1990), 200 000 zł (1989), 500 000 zł (1990), 1 000 000 zł (1991) i 2 000 000 zł (1993). Wówczas Narodowy Bank Polski postanowił dokonać denominacji złotego "o cztery zera" (tj. w stosunku 10 000 PLZ = 1 PLN). Wprowadzono ją w życie 1 stycznia 1995 r. – na podstawie ustawy o denominacji złotego z dnia 7 lipca 1994 r. – kosztem 300 milionów nowych złotych (3 biliony starych złotych). Polska waluta otrzymała nowy kod ISO 4217. Pierwsze banknoty drukowane były w 1994 r. na terenie Wielkiej Brytanii. Zgodnie z ustawą o denominacji złotego, do 31 grudnia 1996 r. wymiana starych złotych na nowe odbywać się mogła we wszelkich punktach i placówkach płatniczych (bankach lub punktach handlowych i usługowych) na terenie kraju, zaś od 1 stycznia 1997 r. do 31 grudnia 2010 r.^[3] dokonywana jest wyłącznie w wyznaczonych bankach.

Złoty jest potocznie – choć nieprawidłowo – nazywany "złotówką". W rzeczywistości termin ten odnosi się bowiem do monety o nominale 1 zł.

edytuj Nominały polskie

• monety groszowe: 1 gr, 2 gr, 5 gr, 10 gr, 20 gr, 50 gr
• monety złotowe: 1 zł, 2 zł, 5 zł (istnieją także kolekcjonerskie monety 2 zł wykonane ze stopu Nordic gold, srebrne 10 i 20 zł oraz złote 100 i 200 zł.)
• banknoty: często używane - 10, 20, 50 i 100 zł; rzadko używane - 200 zł oraz 50 zł z wizerunkiem Jana Pawła II (to jest raczej banknot kolekcjonerski)

edytuj Kursy niektórych walut (stan na dzień 6 października 2008)

• 1 USD = 2,52 PLN – dolar amerykański
• 1 EUR = 3,43 PLN – euro
• 1 GBP = 4,44 PLN – funt brytyjski
• 1 CHF = 2,21 PLN – frank szwajcarski
• 1 CZK = 0,13 PLN – korona czeska
• 1 SKK = 0,11 PLN – korona słowacka
• 1 RUB = 0,09 PLN – rubel rosyjski
• 100 JPY = 2,44 PLN – jen japoński
• 1 AUD = 1,89 PLN - dolar australijski

edytuj Kursy niektórych walut (stan na dzień 4 marca 2008)

• 1 USD = 2,3171 PLN – dolar amerykański
• 1 EUR = 3,5221 PLN – euro
• 1 GBP = 4,6001 PLN – funt brytyjski
• 1 CHF = 2,2303 PLN – frank szwajcarski
• 1 CZK = 0,1415 PLN – korona czeska
• 1 SKK = 0,1088 PLN – korona słowacka
• 1 RUB = 0,0964 PLN – rubel rosyjski
• 100 JPY = 2,2452 PLN – jen japoński

edytuj Średnioroczne kursy walut w poprzednich latach

edytuj Zobacz też

• Bank Polski
• banknoty polskie w latach 1944-1996
• banknoty polskie po denominacji
• bilon - polski złoty
• przegląd zagadnień z zakresu ekonomii
• złoty dewizowy

edytuj Linki zewnętrzne

   

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Złoty

• Banknoty emitowane przez NBP
• Monety emitowane przez NBP
• Zasady wykorzystywania wizerunków polskich banknotów i monet

Przypisy