Zgromadzenie Narodowe w Polsce.html



Ten artykuł jest częścią serii Polityka Polski
Prawo
Konstytucja Polskie prawo
Władza wykonawcza
Prezydent Lech Kaczyński Prezes Rady Ministrów Donald Tusk Rada Ministrów
Władza ustawodawcza
Sejm Senat Zgromadzenie Narodowe
Władza sądownicza
Sąd Najwyższy Trybunał Konstytucyjny Trybunał Stanu Naczelny Sąd Administracyjny
Samorząd terytorialny
Samorząd w Polsce Samorząd gminny Samorząd powiatowy Samorząd województwa
Kluby parlamentarne
PO PiS Lewica PSL
Wybory
Wybory w Polsce (od 1989): prezydenckie: 1990 1995 2000 2005 parlamentarne: 1989 1991 1993 1997 2001 2005 2007 samorządowe: 1990 1994 1998 2002 2006 europejskie: 2004 referenda: 1996 1997 2003

Zgromadzenie Narodowe - forma wspólnych obrad obu izb parlamentarnych: Sejmu i Senatu.

Nie są Zgromadzeniem Narodowym wspólne posiedzenia Sejmu i Senatu zwoływane w innych przypadkach, np. z okazji wizyt szefów państw.

edytuj II Rzeczpospolita

W okresie międzywojennym Zgromadzenie Narodowe było przewidziane w konstytucji marcowej z 1921 r. Dokonywało ono wyboru prezydenta RP (bezwzględną większością głosów) i przyjmowało od niego przysięgę. Ponadto, artykuł 125 Konstytucji przewidywał, że co 25 lat Konstytucja ma być poddana rewizji przez Zgromadzenie Narodowe.

Instytucja Zgromadzenia Narodowego została następnie zniesiona przez konstytucję kwietniową z 1935 r., osłabiającą władzę parlamentu na rzecz władzy wykonawczej.

edytuj III Rzeczpospolita

Obrady Zgromadzenia Narodowego zwołuje Marszałek Sejmu w drodze postanowienia. Obradom Zgromadzenia Narodowego przewodniczy Marszałek Sejmu, a w jego zastępstwie Marszałek Senatu. Parlamentarzyści podczas posiedzenia Zgromadzenia Narodowego są sobie równi (brak rozróżnienia na posłów i senatorów). Zgromadzenie nie ma określonego harmonogramu posiedzeń, działa jednak na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu; jest zwoływane jedynie do wypełnienia którejś z kompetencji określonych w Konstytucji:

• przyjęcia przysięgi prezydenckiej (art. 130 Konstytucji),
• uznania trwałej niezdolności prezydenta do sprawowania urzędu ze względu na stan zdrowia (głosami 2/3 ustawowej liczby parlamentarzystów - art. 131 ust. 2 pkt 4 Konstytucji),
• postawienia prezydenta RP w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu (wniosek 140 członków Zgromadzenia, do podjęcia uchwały głosami 2/3 głosów - art. 145 ust. 2 Konstytucji),
• wysłuchania orędzia prezydenta RP skierowanego do Zgromadzenia Narodowego (art. 140 Konstytucji), bez możliwości debaty.

Wszystkie obecne kompetencje dotyczą urzędu Prezydenta RP, jednak w latach 1992-1997 Zgromadzenie Narodowe miało dodatkowo kompetencję uchwalenia Konstytucji.

Wprowadzone ponownie do polskiego systemu organów władzy w 1989 r., Zgromadzenie Narodowe dokonało w dniu 19 lipca 1989 r. wyboru jedynego prezydenta PRL.

edytuj Posiedzenia Zgromadzenia Narodowego

1. 19 lipca 1989 - celem wybrania Prezydenta PRL i odebrania od niego przysięgi
2. 22 grudnia 1990 - celem odebrania przysięgi od Prezydenta RP
3. 23 kwietnia 1992 - celem uchwalenia ustawy konstytucyjnej
4. 17 października 1992 - celem uchwalenia ustawy konstytucyjnej
5. 23 grudnia 1995 - celem odebrania przysięgi od Prezydenta RP
6. 2 kwietnia 1997 - celem uchwalenia Konstytucji RP
7. 23 grudnia 2000 - celem odebrania przysięgi od Prezydenta RP
8. 23 grudnia 2005 - celem odebrania przysięgi od Prezydenta RP

edytuj Wspólne posiedzenia Sejmu i Senatu

Wspólne posiedzenia Sejmu i Senatu, zwane również zgromadzeniem posłów i senatorów. Zwoływane są przez marszałków obu izb w szczególnych okolicznościach. Nie przysługują im kompetencje konstytucyjne Zgromadzenia Narodowego.

Niektóre posiedzenia:

1. 11 czerwca 1999 - celem wysłuchania przemówienia papieża Jana Pawła II
2. 2000 - celem wysłuchania przemówienia prezydenta Francji Jacques'a Chiraca
3. 6 kwietnia 2005 - celem uczczeniu pamięci papieża Jana Pawła II
4. 28 maja 2008 - celem wysłuchania przemówienia prezydenta Francji Nicolas Sarkozy'ego